ACABOUSE

Seguramente alguén se pregunte que pasa cos personaxes dunha serie cando remata. Morren? Desaparecen? Ou é que viven eternamente? Non o sei, pero cando trato de imaxinar onde fican, penso no limbo, ese sitio no que os cató(d)icos meten aos que non saben pra onde enviar. E o limbo toma a forma dun disco de DVD no que escribimos apenas a palabra "Pepe" ou as iniciais "P.O.I.", un disco no que Pepe, Suso, Pilar, Negreira e todos os demais esperan a que lles demos un respiro de cando en vez, a posibilidade de asomarse a unha pantalla e respirar. Iso se a TVG non decide resucitalos nunha reposición a traición despois de telos enviado ao "limbo" sen pensalo demasiado. Porque os 200.000 galegos e galegas que seguiron o último capítulo (cun 18% de audiencia media) quizais sexan unha minoría sen importancia, pero quizais tamén sexan algúns deses que están á espera dun auténtico cambio na TVG. Nós intentámolo. E se marchamos non é porque non quixéramos seguir intentándoo. Pero Chévere seguirá cociñando humor e entretemento para ser servido na tele ou en calquera outro escenario. Un saúdo a todos e todas e gracias por acompañarnos nesta aventura...

Isto ten que rematar!?

Din que todo o que ten un comezo ten un final. Pero cando alguén escribe unha serie de televisión nunca pensa na maneira de rematala. Do que se trata é de permanecer, perpetuarse nunha programación e deixar que che pasen os anos por riba sen que se noten. A televisión é como o elixir da eterna xuventude. O tempo non pasa aquí dentro, está conxelado, e o único que pode alterar os nosos organismos catódicos son os índices de audiencia. Non cumprimos anos, pero medimos o tempo que nos queda polo share. A televisión é como entrar no armario de Narnia sen darte de conta e canto máis dentro estás máis metido na película, tanto que xa non podes volver atrás e ás veces nin consegues atopar de novo a saída deste mundo no que sempre é primavera e non chove nin venta. E cando por fin saes tamén sen decatarte, convencido de ser o protagonista dunha historia perfecta, resulta que deste lado do armario apenas transcorreron uns minutos e todo segue igual. Nesta fotos estamos, hai uns poucos días, na sala na que se fan as lecturas do guión antes de gravar, falando de como poñer o remate a esta historia...

Cousas que facer no fútbol

Se non che gusta o fútbol, pero vas todas as semanas ao campo, estas son algunhas das cousas que eu descubrín que se poden facer para non perder o tempo: contar a xente que leva a camisola do teu equipo, contar a xente que leva a camisola do equipo contrario, cronometrar todo o tempo que o balón está fóra do campo, mirar se as raias do campo son rectas, tratar de adiviñar como son as casas nas que viven os xogadores do outro equipo, anotar o que din por megafonía para saber cal é a palabra máis repetida, berrar aos xogadores que non xogan, cantar en voz moi alta aínda que non teñas nin idea de cantar, darlle palmadas nas costas a alguén que teñas ao teu carón que non coñezas de nada, darlle a razón a todo o mundo, levantarse moitas veces seguidas ata que os de atrás protesten, coleccionar insultos, insultar ao árbitro (co permiso de Negreira).

No Cruceiro nunca chove

É curioso. Seica estamos en Galiza. Non sei moi ben onde, pero o barrio do Cruceiro está nos arrabaldos dalhunha cidade galega. E aquí nunca chove. Non se ve ninguén con paraugas. Ou con chuvasqueiro. A rúa nunca está mollada. Eu nunca vin o ceo romper a chover. E iso que os xornais falan continuamente de chuvias en Galiza, de temporais, de inundacións... É certo que tamén falan de cambio climático, do dexelo de Groenlandia, de que as praias van desaparecer polo aumento de nível do mar. Será que isto do cambio climático afecta primeiro ás series de televisión?

Colecciono tornillos

Ola, por fin temos conexión a internet na Factory de Pepe. Non foi doado conseguila. Houbo que colocar unha serie de "espellos" para rebotar a wifi de Pilar ata o taller. E cando está Tácher debe facer interferencias porque non me podo conectar. Pero agora si. Porque non está. Iría ás mozas (ou aos mozos). Aínda non está claro se é macho ou femia. Para min que é multisexual (debe ser unha gozada). Gústanme os tornillos por esa maneira de introducirse noutro corpo dando voltas. Teño unha boa colección. Sobre todo me interesan os que teñen a cabeza de estrela. En realidade é algo que me vén de familia, por iso poño a foto do meu tio Suso co tornillo que me regalou cando cumprín 18 anos. Se hai alguén interesado, estou disposto a intercambiar pezas raras.

Que pasa pepe!!

...benvidos